Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Πολύ τρομάζω μπρος στον λόγο των ανθρώπων.



Πολύ τρομάζω μπρος στον λόγο των ανθρώπων. 
Τόσο η ομιλία τους είναι πειστική...
αυτό λέγεται σκύλος, σπίτι τούτο, κι όσο 
για την αρχή, είναι εδώ. Το τέλος είναι εκεί.
Με τρομάζει η αίσθησή τους, με την χλεύη. 
Tο παιχνίδι τους. Όλα τα ξέρουν... τι θα γίνει, αυτό 
που έγινε κιόλας. Βουνό κανένα δεν τους είναι θαυμαστό.
Ο κήπος τους και ο πλούτος τους με τον Θεό συνορεύει.
Θέλω να συμβουλεύσω, να εμποδίσω. μείνετε μακριά.
Να τραγουδούν τα πράγματα αγροικώ με χαρά τόση!
Τ' αγγίζετε... μένουν ακίνητα, μένουνε βουβά. 
Αχ μου τα 'χετε όλα τα πράγματα σκοτώσει.
Ρ.Μ.Ρίλκε





LIFE OF POET


Rilke Projekt - Ist es möglich

Rainer Maria Rilke


Rainer Maria Rilke Biography


Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους λυρικούς ποιητές του 20ου αιώνα γερμανική λογοτεχνία.   
έργο ρίλκε έχει εισαχθεί στην αγγλική λογοτεχνικό κόσμο, αρχίζοντας από το 1936, από 
δύο διαφορετικές γενιές των μεταφραστών, συμπεριλαμβανομένων jb leischmann, κι macintyre, 
walter arndt, edward χιόνι, david young, robert bly
 και stephen mitchell.

Βιογράφους περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ο ralph freedman, lehmann, και william h. gass.

RILKE PROJEKT


Ράινερ Μαρία Ρίλκε


Rilke - In meinem wilden Herzen ..

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ - Rilke

 Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά,
  σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ' ουρανού·
  πέφτουν με μι' άρνηση στο στόμα του κενού.

  Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά,
  από τ' αστέρια προς τη μοναξιά.

  Όλοι μας πέφτουμε. Το χέρι αυτό που γράφει.
  Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

  Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή
  στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.

Herbst - Rilke

ΜΟΝΑΞΙΆ

 Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή. Τα βράδια
  απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη·
  από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια 
  στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει.
  Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.

  Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει,
  όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια,
  κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα
  δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα· 
  κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι, που μισούνται,
  πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται :

  τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια…

Ti θ' απογίνεις, Θε μου, αν πεθάνω ;

  Τι θ' απογίνεις, Θε μου, αν πεθάνω ;
  Εγώ ειμαι το κανάτι σου ( αν σπάσω ; ) 
  Εγώ ειμαι το ποτό σου ( αν πικράνω ; )
  Εγώ ειμαι το έργο σου και το ένδυμά σου,
  μαζί μου θα χαθεί το νόημά σου.

  Αλλού δεν πρόκειται να βρεις μια στέγη άλλη
  να σε δεχτεί με λόγο απλό, ζεστό.
  Θα σου λυθεί απ' το πόδι το σανδάλι
  το μεταξένιο σου, που είμαι εγώ.

  Το πανωφόρι σου πια θα σ' αφήσει.
  Το βλέμμα σου, που στο πλευρό μου
  το είχα πάντοτε εγώ προσκέφαλό μου,
  μάταια τριγύρω ώρα πολλή θα με ζητήσει –
  κι όταν ο ήλιος τελικά γείρει στη Δύση,
  σε ξένης πέτρας αγκαλιά θα ξενυχτήσει.

  Τι θ' απογίνεις, Θε μου ; Αγωνιώ.



ΤΑ ΝΕΑ - Πολιτισμός

ΤΑ ΝΕΑ - Ελλάδα

Reuters: Politics

Reuters: Lifestyle